Familie Vermeulen Bosch Broks Habraken

Oude Kerk in Berlicum

Vóór het jaar 1000 moet hier al een houten kerkje hebben gestaan dat daarna een stenen opvolger kreeg. In 1240 verwierf de Abdij van Berne het beheer van de parochie en benoemde sindsdien de pastoor.

Eind 15e eeuw kreeg de Berlicumse kerk een toren. Het bedehuis had toen zijn grootste omvang bereikt: een schip met kleine zijbeuken en drie koren. De toren werd geflankeerd door twee aanbouwen: de rechtse diende als raadhuis, de linkse als woning. Rond 1750 verdwenen de zijbeuken. In het najaar van 1944 werd de kerk vrijwel geheel verwoest. Alleen het middelste koor is blijven staan en enkele jaren later werd de huidige toren toegevoegd.

Na de vrede van Münster (1648) kwam de kerk in handen van de protestanten. In die toestand is geen verandering meer gekomen, ook niet in 1810, toen de katholieken de kerk konden terugkrijgen.

Sint-Petruskerk

De Berlicumse katholieken hadden na het verlies van hun kerkgebouw in 1648 eerst hun religieuze plichten vervuld in de kapel van Bedaf bij Uden, in het vrije Land van Ravenstein. Maar vanaf 1676 beschikten ze over een eigen schuurkerk aan het Braakven. Zoals het woord al aangeeft, zag deze eruit als een boerderij. Het woongedeelte was pastorie en de stal was ingericht als kerkzaal.

Omdat de schuurkerk centraler lag dan de middeleeuwse dorpskerk, bleven de katholieken hem in 1810 gewoon gebruiken. In 1837 werd midden tussen Berlicum en Middelrode een nieuwe kerk opgeleverd, in waterstaatsstijl. De schuurkerk werd gesloopt; de pastorie bleef woonhuis tot de verwoesting in 1944.